„გამარჯობა, მე პაკიპუკა ვარ, ასე დამარქვით თქვენ! ლანჩხუთმა მომცა სიყვარული, სითბო, იმედი და ფრთები, რომ ცხოვრება არ დამეტოვებინა. მე ობოლი ვიყავი…” – ალექსანდრე დერდერიანი, ბიჭი თავისუფლების ქუჩიდან სამადლობელ წერილს აქვეყნებს.
„ბავშვობიდანვე ტკივილი და სევდა გამიხდა გზის თანამგზავრი. დედა ავად იყო, ცხოვრება კი ხშირად მიჩვენებდა თავის სიძნელეს. მაგრამ, მარტო არ დავრჩენილვარ – ჩემმა სოფელმა გამზარდა, ჩემმა ხალხმა მასწავლა როგორ უნდა გამეტანა ყველაფერი ღირსებით” _ წერს პაკიპუკა, რომელიც თბილად იხსენებს გამზრდელ ქალაქს: „ლანჩხუთმა მომცა სიყვარული, სითბო, იმედი და ფრთები, რომ ცხოვრება არ დამეტოვებინა. სოფელი ჩემთვის მხოლოდ მიწა და სახლები კი არა – ადამიანები არიან, რომლებმაც მხარში ამომიდგნენ, ობოლს ოჯახი შემიქმნეს და სიყვარული მაჩუქეს”.
მის სამადლობელ წერილს ლანჩხუთში დიდი გამოხმაურება მოჰყვა: „როგორ გამშვენებულხარ, პაკიპუკა, როგორი კეთილიც იყავი, ისეთი დარჩენილხარ… როგორ გამიხარდაა, უკვე დიდი ბიჭია, ბავშვობიდან იყო თბილი და არა ბოროტული სულის, ცხოვრებამ არ გააბოროტა… მახსოვს, როგორ ზრუნავდა დედაზე“ _ წერენ კომენტარებში.
თავის მხრივ, ვალში არც „პაკიპუკა“ რჩება: “თქვენი წყალობით გავიზარდე, თქვენი წყალობით ვდგავარ დღეს მყარად. მადლობა მინდა გადავუხადო ჩემს სოფელს, ჩემს ლანჩხუთს – თითოეულ ადამიანს, ვინც ჩემი ცხოვრების ნაწილია. თქვენ მაჩვენეთ, რომ ობლობის ზურგს უკან მაინც შეიძლება სიყვარული, სიკეთე და სითბო იდგეს. თქვენ ჩემი ძალა ხართ და ჩემი ნამდვილი ოჯახი” – წერს ალექსანდრე სოციალურ ქსელში.
ცნობისთვის: ალექსანდრე ძმასა და მშობლებთან ერთად ქალაქ ლანჩხუთში, თავისუფლების ქუჩაზე მდებარე ორსართულიან კორპუსში ცხოვრობდა. მამა _ ცნობილი მეთუნუქე ადუნა დერდერიანი სახურავიდან გადმოვარდა და გარდაიცვალა, 13 წლის იყო „პაკიპუკა“, დედამ – ზეინაბმაც რომ დატოვა, რომელიც შშმ პირი იყო და ბიჭი პატრონობდა. მშობლების გარდაცვალების შემდეგ, 8 წლის ძმასთან, ალბერტთან ერთად მარტოს მოუხდა ცხოვრების ჭაპანის გაწევა. იგი სწორედ თანაქალაქელების იმდროინდელ გვერდში დგომას იხსენებს და მადლობას უხდის ადამიანებს, ვინც ობოლ ძმებს მაშინ ლუკმა-პური გაუწოდა…
