გურული მწერალი გიორგი კეკელიძე სოციალურ ქსელში ხშირად აქვეყნებს ისტორიებს ბავშვობიდან თუ დღევანდელობაზე. ყველა ემოციური და სულში ჩამწვდომია. ჩვენ ოთხი შევარჩიეთ _ მამაზე, სოფელზე, აღდგომაზე…
***
თუ რამე მენატრება, მენატრება წვიმის ცქერა სოფელ ზემო სურებში, ჩემი პატარა სახლის ხის აივნიდან.
გაზაფხულის არეულ დღეებს, ყველაზე მეტად ეს ოდნავი, ნოტიო სიცივე და ბაბუაჩემის ჯემპრი უხდება, ბებია რომ მომაცმევს აგრილებისას, რადგან თბილი ტანსაცმელი ოზურგეთში დამრჩა და ზეგ უნდა გამოატანონ ავტობუსს.
ხუთი ზომით დიდი ტანსაცმელი და ხუთი ზომით დიდი ფიქრი, როცა 11 წლის ხარ და წვიმა უცნაურად გაშტერებს. მოდის წვიმა, ქორწილის შემთვრალი მუზიკანტივით უკრავს სახურავზე, დგება გუბეებად, ეშვება ნიაღვრებად და შენ ფიქრობ რაღაც უცნაურზე და გაუგებარზე.
ასეთ ფიქრებს ვერ იმახსოვრებ. მხოლოდ მაშინ მოდის, როცა აივანზე ზიხარ და გარეთ წვიმს. მოდის და იქვე რჩება.
***
წუხელ გავედი სასაფლაოზე
და მამაჩემი აღარ დამხვდა.სიგარეტი მივუტანე და აღარსად იყო მამაჩემი.
ღია საფლავთან ანგელოზთა მსგავსად იდგნენ
ომარა მესაფლავე და გოგილო მესაფლავე,
ფრთების ნაცვლად დახეული პერანგები უფრიალებდათ, მკვდრის დამარხვაში გაცვლილი პერანგები.
იდგნენ მიწისფერი შარვლებით და მოკლე მზერით.
ფრთხილი ქარი ქროდა ომარას წვერებში.
ფრთხილი იყო ნათურის შუქიც
და მომეჩვენა,
რომ ომარა მესაფლავე ტუჩის თოკით ღიმილს ახრჩობდა.
მომეჩვენა და ეჭვით ვკითხე:
,,სად არის ომარ მამაჩემი?!”
,,არაფერი ვიცით, მოვედით და
აღარ დაგვხვდა!”
უცნაურად დუმდნენ მკვდრებიც. მამაჩემის მეზობელი მკვდრები. იწვნენ და ეძინათ.
ცუდად მენიშნა მათი სიჩუმე –
სად გაგონილა მდუმარე მკვდრები აღდგომა დღის შუაღამისას?
საით წახვედი მამაჩემო?
რატომ არ დამხვდი იქ,
სადაც შენთვის
აღდგომისას,
დათქმულ საათზე
სიგარეტის კოლოფი მომაქვს?
ნუთუ გაფრინდი მამაჩემო,
ნუთუ ღმერთმა ცნო
შენი სხეულის სიმსუბუქე და ფრთები მოგცა?
ნუთუ ქრისტეს მიემსგავსე მამაჩემო?
ნუთუ ქრისტეს ემსგავე და მკვდრეთით აღსდექი?
ნუთუ გაფრინდი?
ცას ვუყურებდი. ცას. ვარსკვლავებს. ეგებ სადმე დამენახა მამაჩემის ძველი ჩექმის ნაკვალევი.
მაგრამ დუმდნენ ვარსკვლავებიც.
ცა ხომ კაცის ნაფეხურებს არასდროს ამხელს.
და წამოვედი.
წამოვედი დარდიანი.
წამოვედი სახლისაკენ.
წამოვედი და უცაბედად,
სოფლის პატარა მაღაზიასთან,
დავინახე მამაჩემი.
რიგში იდგა მამაჩემი.
სიგარეტის რიგში იდგა.
საათს დავხედე და მაშინ მივხვდი –
დამაგვიანდა.
დამაგვიანდა
და მკვდრეთით აღდგა მამაჩემი. სიგარეტის საყიდლად აღდგა, რადგან ეგონა დამავიწყდა და არ მივედი.
***
ვზივარ. მერცხლების უპატრონო მახურავს ბუდე
და კვლავ ახლოა სოფლის ნაცად გზას განდობილი
თხელი ხეების კეხიანი ნაცნობი მრუდი –
ადრე ზაფხულის კაფანდარა ქარის პროფილი.
ვზივარ. გრილია მომაკვდავი ბუხრის ნაფაზი,
თითქოს ბუხარი მძინარე ღმერთს საკმეველს უკმევს –
ვვაჭრობ წარსულთან და წარსული კვლავ ძვირს აფასებს,
ჩემი ბავშვობის აუხდენელ ჯინსის ქურთუკებს.
წარსულთან ვვაჭრობ, ყიდვა მინდა კილო სიმშვიდის,
მაგრამ წარსული წონას აკლებს და ძვირს მაძალებს,
მხოლოდ ცოდვაა იაფი და წონაზე მძიმე,
რადგან სოფელში ლამაზია ყველა ტაძარი.
სოფელი უდრის გაჩერებულს კედელზე საათს
და ამიტომაც არის რთული მოთმენა სოფლის.
უდრის ყანების აღებისას მზესთან მასლაათს
და გამონაცვალს გამორეცხილს ახალი ოფლით.
სოფელი უდრის ერთმანეთის ზეპირად სწავლას
და სხვასთან სხვაზე საზეპიროს ჩუმად მოყოლას.
უდრის უზმოზე ორღობეში მშიერი ჩავლას,
ცარიელ თავლას, ნაკელის სუნს და თივის გორას.
სოფელი უდრის ახალგაზრდა ქალების მზერას,
მზერას გაქცეულს შორს, ათასი სოფლის გადაღმა,
უდრის დარდების წყალდიდობებს, მოწეულს წყევლად
და გვალვებს, ჩვენი სურვილების ტყე რომ გადახმა.
საღამოობით უმიზეზო გაშლას სუფრების
და ამ სუფრებზე უმიზეზო მოწყენის ლახვარს,
სამჯერ ადგომას სიგარეტზე გასვლის უფლებით
და ცისკენ თვალის გაპარებას და მერე დახრას.
სოფელი უდრის დაბრუნებულ ძროხების ბღავილს
და საძროხეში მთვარის შუქზე ძროხების წველას.
სოფელი უდრის ვერასოდეს შემჩნეულ ყვავილს
და ფრთხილ ღიმილებს მოყოლებულ უხერხულ ხველას.
სხვანაირია სასაფლაოდ სოფელში ყოფნაც,
იმაზე მშვიდი, ვიდრე მკვდრების ძილი და მწუხრი,
რადგან ქრისტეც კი სხვანაირად აღდგება სოფლად
და ყველა ცოდვილს გადაიყვანს მარჯვენით უფლის.
***
მახსენდება კოწია, მთვრალი უსტა. უსტა აგიხსნათ რა არის? უსტა არის კოწია. სხვა ვერავინ.
ჰოდა, მოვიდოდა კოწია, მეზობელი და ცნობილი უსტა. მოვიდოდა და ამბობდა:
,,აღდომას გილოცავთ!”
ამ ,,გ”-ს და ნერწყვს ერთად ყლაპავდა. ალბათ, მყრალი პაპიროსის ბრალი იყო ან იყო ბრალი ზედმეტი ოტკის.
იმ პირველს, ამბობდა ხმამაღლა და მერე დაჯდებოდა და მეორედ ამბობდა ლინოლეუმზე (ჯანდაბა! საგანგებოდ დავძებნე, თორემ ლილოლიუმი მეგონა მტკიცედ. ასე დავიზეპირე მაშინ) თვალის ჩაშტერებით და თითქმის ჩურჩულით;
,,აღდომას გილოცავთ!“
ჩემთვის ეს მოლოცვაა ყველაზე მძაფრი, რაც ხსოვნას გამოყვა. ეს მახსოვს. ეს მეადამიანურება. და მეღვთიურება თუნდაც.
აღდომას გილოცავთ!
